Пользовательский поиск

Книга La ?ashundo de la Baskerviloj. Содержание - ?apitro 6 baskervila halo

Кол-во голосов: 0

?apitro 6

BASKERVILA HALO

Kavaliro Henriko Baskervilo kaj doktoro Mortimero estis pretaj je la tago difinita, kaj ni ekveturis al Devono la? la aran?o. Sinjoro ?erloko Holmso akompanis min al la stacidomo, kaj donis al mi siajn disi?ajn instrukciojn kaj konsilojn.

— Mi ne influos vian menson per sugestaj teorioj a? suspektoj, Vatsono. Mi volas, ke vi simple raportu faktojn al mi kiel eble plej komplete, kaj vi povas lasi al mi la teoriumon.

— Kiajn faktojn? — mi demandis.

— Ion ajn, kio ?ajnas rilati al la enketo, kiom ajn nerekte, kaj precipe la rilatojn inter la juna Baskervilo kaj liaj najbaroj, a? eventualajn pluajn detalojn pri la morto de kavaliro Karlo. Mi mem iom enketis dum la pasintaj kelkaj tagoj, sed la rezultoj estis beda?rinde negativaj. Nur unu afero ?ajnas certa, nome ke sinjoro Jakobo Desmondo, kiu estas la heredonto, estas maljuneta sinjoro tre afabla karaktere, tiel ke tiu ?i persekuto ne originas ?e li. Mi vere opinias, ke ni rajtas tute forstreki lin el niaj konjektoj. Restas tiuj homoj, kiuj efektive ?irka?os kavaliron Henriko Baskervilo sur la erikejo.

— ?u ne estus bone unuavice forigi tiun paron Barimoran?

— Neniel. Vi ne povus pli grave erari. Se ili estas senkulpaj, tio estus kruela maljusta?o; kaj se ili estas kulpaj, ni rezignus pri ?iu ebleco pruvi tion. Ne, ne, ni konservos ilin sur nia listo de suspektatoj. Anka? estas ?e la Halo grumo, se mi bone memoras. Ekzistas du erikejaj terkulturistoj. Trovi?as nia amiko doktoro Mortimero, kiun mi kredas tute honesta, kaj trovi?as lia edzino, pri kiu ni scias nenion. Trovi?as la naturesploristo Stepeltono, kaj trovi?as lia fratino, kiu estas la?dire alloga junulino. Trovi?as sinjoro Frenklendo en Laftera Halo, kiu estas alia nekonata faktoro, kaj trovi?as kelkaj aliaj najbaroj. Tiuj estas la homoj, kiujn vi devos speciale studi.

— Mi faros mian plejeblon.

— Vi havas armilon, supozeble?

— Jes, mi supozis, ke valoros kunporti ?in.

— Plej certe. Tenu apud vi vian revolveron tage kaj nokte, kaj neniam kompromitu vian singardemon.

Niaj amikoj jam akiris unuaklasan kupeon, kaj atendis nin sur la kajo.

— Ne, neniajn nova?ojn ni havas, — diris doktoro Mortimero, responde al demandoj de mia amiko. — Unu aferon mi povas ?uri, kaj tio estas, ke ni ne estis spionataj dum la pasintaj du tagoj. Ni neniam eliris sen akra observado, kaj neniu povis eviti nian rimarkemon.

— Supozeble vi ?iam restis kune, ?u?

— Krom hiera? posttagmeze. Mi kutime dedi?as unu tagon al pura amuzi?o, kiam mi venas al Londono, do mi pasigis ?in en la muzeo de la kolegio de ?irurgoj.

— Kaj mi iris rigardi la homojn en la parko, — diris Baskervilo. — Sed neniu ajn malagrabla?o trafis nin.

— Tamen estis malprudente, malgra? tio, — diris Holmso, skuante sian kapon kaj aspektante serioza. — Mi petas, kavaliro Henriko, ke vi ne promenadu sola. Iu granda misfortuno trafos vin, se vi tion faros. ?u vi retrovis vian alian ?uon?

— Ne, sinjoro, ?i estas perdita por ?iam.

— ?u vere? Tio estas tre interesa. Nu, adia?, — li aldonis, kiam la vagonaro komencis forgliti la? la kajo. — ?iam memoru, kavaliro Henriko, unu el la frazoj de tiu stranga malnova legendo, kiun doktoro Mortimero vo?legis al ni, kaj evitu la erikejon dum tiuj horoj da mallumo, kiam la malicaj potencoj ekzalti?as.

Mi rerigardis al la kajo, kiam ni fore forlasis ?in, kaj vidis la altan a?steran figuron de Holmso staranta senmove kaj postrigardante nin.

La voja?o estis rapida kaj agrabla, kaj mi pasigis ?in pli intime konati?ante kun miaj du kunuloj, kaj ludante kun la spanielo de doktoro Mortimero. Post tre malmultaj horoj la bruna grundo i?is ru?eca, la brikojn anstata?is granito, kaj ru?aj bovinoj pa?tis sin sur belhe?aj kampoj, kie la ri?a herbo kaj pli abunda vegeta?o anoncis klimaton pli luksan, se pli humidan. Juna Baskervilo gapis entuziasme tra la fenestro, kaj ekkriis ?ojigite, kiam li rekonis konatajn aspektojn de la devona pejza?o.

— Mi trairis grandan parton de la mondo, de kiam mi forlasis ?in, doktoro Vatsono, — li diris, — tamen mi neniam vidis lokon kompareblan.

— Mi neniam vidis devonanon, kiu ne lojalus al sia tereno, — mi komentis.

— Tio dependas de la homspeco tiom, kiom de la pejza?o, — diris doktoro Mortimero. — Ekrigardo al nia amiko vidigas la rondan kapon de la keltoj, kiu portas interne la keltajn entuziasmon kaj kro?i?an povon. La kapo de la kompatinda kavaliro Karlo estis el speco tre rara, duone gaela, duone iberia la? la karakterizoj. Sed vi estis tre juna, kiam vi lastfoje vidis la Baskervilan Halon, ?u ne?

— Mi estis adoleskanto, kiam okazis la morto de mia patro, kaj neniam vidis la Halon, ?ar li lo?is en dometo sur la suda marbordo. De tie mi iris rekte al amiko en Usono. Mi certigas, ke por mi ?io estas tiel nova, kiel ?i estas al doktoro Vatsono, kaj mi la?eble avidas vidi la erikejon.

— ?u jes? Do via deziro estas tre facile realigebla, ?ar jen estas via unua ekvido de la erikejo, — diris doktoro Mortimero, indikante tra la kupea fenestro.

Super la verdaj kvadratoj de la kampoj kaj la malalta kurbi?o de arbareto levi?is en malproksimo monteto griza, melankolia, kun stranga akrangula supra?o, svaga kaj malpreciza en la foro, kvaza? iu fantasta pejza?o en son?o. Baskervilo sidis longe kun la okuloj fiksitaj al ?i, kaj mi legis sur lia entuziasma viza?o, kiom ?i signifis al li, tiu unua ekvido al tiu stranga loko, kie la homoj liasangaj regis tiom longe kaj lasis tiom profunde sian markon. Tie li sidis, en sia skotdrapa kostumo kaj kun sia amerika parolmaniero, en angulo de sendistinga fervoja kupeo, kaj tamen rigardante lian malhelan kaj esprimivan viza?on mi pli ol anta?e sentis, ke li estas vera posteulo de tiu longa linio da impulsaj, ardaj kaj mastremaj viroj. Vidi?is fiero, kura?o kaj forto je liaj densaj brovoj, liaj sentemaj naztruoj, kaj liaj grandaj avelkoloraj okuloj. Se sur tiu forpu?a erikejo atendus nin ser?o malfacila kaj dan?era, jen almena? estis kunulo, por kiu oni povus riski endan?eri?on, estante certa, ke li kura?e partoprenos ?in.

La vagonaro haltis ?e eta apudvoja stacio, kaj ni ?iuj eliris. Ekstere, trans la malalta blanka barilo, kale?o kun paro da fortaj ?evaletoj atendis. Nia alveno estis evidente grava evento, ?ar la staciestro kaj portistoj amasi?is ?irka? ni por elporti niajn valizojn. Tio estis agrabla simpla kampara loko, sed mi surprizi?is vidante, ke apud la elirejo staris du soldatecaj viroj en malhelaj uniformoj, kiuj apogis sin per siaj mallongaj pafiloj kaj rigardis nin atente dum ni pasis. La ko?ero, malmoltrajta tordita vireto, salutis kavaliron Henriko Baskervilo, kaj post kelkaj minutoj ni rapidis la? la lar?a blanka vojo. Ondantaj pa?tejoj kurbi?is supren amba?flanke, kaj malnovaj gablitaj domoj elgvatis el inter la densaj folia?oj, sed malanta? la trankvila kaj sunumata pejza?o ?iam levi?is, malhela kontra? la vespera ?ielo, la longa morna kurbi?o de la erikejo, interrompita per la zigzagaj kaj minacaj montetoj.

La kale?o svinge turni?is sur flankvojon, kaj ni kurbiris supren tra profundaj vojetoj eluzataj per jarcentoj da radoj, altaj teramasoj amba?flanke, pezaj je gutanta musko kaj viandecaj cervolangaj filikoj. Bronzkoloraj filikaroj kaj makulitaj rubusoj ekbrilis en la lumo de la subiranta suno. Plu grade levi?ante, ni trapasis mallar?an granitan ponton, kaj flankumis bruan rivereton, kiu inundis rapide suben, ?a?mante kaj mu?ante inter grizaj ?tonegoj. Vojo kaj rivereto amba? serpentumis tra valo densa je vepra?o kaj abioj. Je ?iu vojturno Baskervilo eligis ekkrion de ?ojo, ?irka?rigardante entuziasme kaj starigante sennombrajn demandojn. Al liaj okuloj ?io ?ajnis bela, sed la? mi tu?eto da melankolio sterni?is sur la pejza?o, kiu tiel klare anta?signis malkreskon de la jaro. Flavaj folioj tapi?is la vojetojn kaj flirte surfalis nin dum la pasado. La klako de niaj radoj formortis kiam ni traveturis driva?ojn da putra vegeta?o — tristaj donacoj, la? mia opinio, ?etataj de la naturo anta? la ?aron de la revenanta heredulo de la Baskerviloj.

— Hola! — ekkriis doktoro Mortimero, — kio estas tio?

Apika kurbi?o de erikokovrita tero, periferia fragmento de la erikejo, etendi?is anta? ni. Sur la supra?o, malmola kaj klara kiel ?evalista statuo sur ties piedestalo, estis sur?evala soldato, malhela kaj severa, kun pafilo prete apogita al la anta?brako. Li estis va?anta la vojon la? kiu ni veturis.

— Kio estas tio, Perkinso? — demandis doktoro Mortimero.

Nia ko?ero duonturni?is sur sia sidloko.

— Bagnulo eskapis el la malliberejo, sinjoro. Li jam de tri tagoj forestas, kaj la provosoj va?as ?iun vojon kaj ?iun stacion, sed ili ankora? ne ekvidis lin. Al la farmantoj en la ?irka?a?o tio ne pla?as, efektive.

— Nu, la? mia kompreno, ili ricevos po kvin pundoj, se ili povos doni informojn.

— Jes, sinjoro, sed kvin eventualaj pundoj ne bone kompensas la eblecon de tran?ita gor?o. Vidu, tiu ne estas ordinara bagnulo. Tiu estas viro, kiu hezitos pri nenio.

— Kiu do li estas?

— Seldeno, la murdinto en Monteto Notingo.

Mi bone memoris tiun kazon, ?ar Holmso aparte interesi?is pri ?i pro la aparta krueleco de la krimo kaj la dibo?a bruteco kiu signis ?iujn agojn de la murdinto. La rezigno pri lia mortkondamno rezultis de kelkaj duboj pri lia mensa sano, tiel abomeninda estis lia konduto. Nia kale?o atingis la supron de iu vojlevi?o, kaj anta? ni etendi?is la ega vasto de la erikejo, makulita je torditaj kaj rokozaj ?tonmasoj kaj pintmontetoj. Malvarma vento blovis el ?i kaj tremigis nin. Ie tie, sur tiu ebena?o dezerteca, sin ka?is tiu demono, ka?i?ante en truo kiel sova?a besto, kun koro plena je malico kontra? la tuta homraso, kiu el?etis lin. Nur tio mankis por kompletigi la malafablan sugestion de la malfekunda dezertejo, la fridiga vento, kaj la malhelumanta ?ielo. E? Baskervilo silenti?is kaj kuntiris pli proksime sian surtuton.

Ni jam lasis la fekundan teron malanta?e kaj sube. Ni nur rerigardis al ?i: la deklivaj radioj de malalta suno ?an?is la rojojn al fadenoj da oro kaj ardis sur la ru?a tero nove plugita kaj la lar?a implika?o de la arbaretoj. La vojo anta? ni i?is pli morna kaj pli sova?a sur grandaj ru?etaj kaj olivaj deklivoj, aspergitaj je gigantaj ?tonoj. De tempo al tempo ni preterpasis erikejan dometon, ?tonmuran kaj ?tontegmentan, kun neniu ampelopso por variigi ?ian severan konturon. Subite ni rigardis suben en tassimilan kava?on, en kiu dise staris kverkaroj nanaj kaj abiaroj torditaj kaj kurbigitaj pro la furiozo de jaroj da ?tormoj. Du altaj mallar?aj turoj elstaris super la arboj. La ko?ero indikis per sia vipo.

— Baskervila Halo, — li diris.

Ties mastro stari?is kaj algapis ru?vange kaj brilokule. Post kelkaj minutoj ni atingis la ?efenirejan pordegon, labirinton el fantasta reto gisfera, kun veterumitaj pilastroj amba?flanke, makulitaj je likenoj kaj apogantaj la aprokapojn de la Baskerviloj. La pordistejo estis ruino el nigra granito kaj nudigitaj ripoj de ?evronoj, sed kontra? ?i estis nova konstrua?o, duone kompleta, la unua frukto el la sud-afrika oro de kavaliro Karlo.

12
© 2012-2016 Электронная библиотека booklot.ru